Мариетта и Иван Козюпа

Przyjechałem do Polski, ponieważ chciałem poznać kraj swoich przodków. W moim rodzinnym domu w Krzywym Rogu na Ukrainie często wspominano pradziadków, którzy zostali wysiedleni ze swojej ziemi przez Sowietów i deportowani do Kazachstanu. Rozpierała mnie duma, kiedy ojciec opowiadał o dziadku, który był w szeregach Armii Krajowej i walczył o wolną Polskę. Starając się o kartę stałego pobytu musiałem wszystko udokumentować. Nie było to proste, ponieważ większa część dokumentów zaginęła. Jednak dzięki determinacji i pomocy życzliwych ludzi, mogłem udowodnić, że mam polskie korzenie. Przy okazji przyswoiłem wiedzę z zakresu historii i kultury polskiej. Przyjechałem do Polski w 2014 roku; miałem wówczas 25 lat. Przez rok poznawałem ten kraj – zwiedziłem 20 miast. Pracowałem na budowach przy pracach wykończeniowych, a po godzinach występowałem. Najbardziej spodobał mi się Wrocław i tu zostałem. W swoim kraju ukończyłem studia otrzymując dyplom inżyniera. Pracowałem w fabryce na różnych działach, bywało, że w szkodliwych warunkach, dorabiałem też w Domu Kultury, gdzie mogłem rozwijać swoje pasje muzyczne. Zdolności w tym kierunku przejawiałem już jako pięciolatek. Śpiewałem, grałem na czym popadło. W ruch wchodziły garnki, sztućce, dlatego żeby dać temu upust, rodzice zapisali mnie do szkoły muzycznej. Uczyłem się grać na bajanie – odmiana akordeonu. Później śpiewałem w zespole narodowym ''Gorlica''. Nauczyciele ze szkoły muzycznej widząc, że rokuję na dobrego muzyka, sugerowali, żebym poszedł na Akademię Muzyczną. Podzieliłem się tą informacją z rodzicami. – Co wy na to, gdybym kontynuował swoją edukację na Akademii Muzycznej? – zagadnąłem pewnego razu. – Synu, wiesz, że chcemy dla ciebie jak najlepiej. Ale co ty będziesz robił po tych studiach, skoro w naszym mieście nie ma żadnej filharmonii ani opery? – usłyszałem. – A poza tym jesteś mężczyzną i powinieneś wybrać jakiś konkretny zawód – dodał ojciec. Posłuchałem i wybrałem studia związane z budownictwem. Pasja jednak była silniejsza. Postanowiłem skupić się na muzyce. Kiedy zaczynałem występować na polskich ulicach, śpiewałem głównie polskie utwory. Ludzie uważali, że to błąd. Mówili, że ukraińska kultura ma do zaoferowania równie bogaty repertuar. Nie dziwię się, we Wrocławiu mieszka wielu Kresowiaków i Ukraińców. Poza tym ukraińskie piosenki są podobne do polskich. Słuchać w nich słowiańską nutę. Podczas występów, często towarzyszy mi moja żona Marietta, z którą tworzymy zgrany duet. Zdolna dziewczyna, dysponuje pięknym mezzosopranem. Mówi i śpiewa po ukraińsku. Opanowała język śpiewając ze słuchu, a także dzięki transkrypcjom, które przygotowywałem. Uczyliśmy się języków od siebie. Dzięki Marietcie szybko zacząłem mówić po polsku. W nauce języków, w dużym stopniu pomocne były piosenki, które śpiewaliśmy. - Zaproszono mnie, żebym śpiewał w chórze. Może też byś poszła? – zagadnąłem