Ехе́ Кім Урґ

(Тэксты — у разьдзеле «спасылкі»: https://www.evernote.com/pub/klyok/yekhekim_txt, https://www.evernote.com/pub/klyok/yekhekim_ek.) «Ехе́ Кім Урґ» — супольная задума чалавека, які няблага прыкідваецца паэтам, і экс-гітарыста «Лейбоніка». Мэта дзейнасьці — папулярызацыя некаторых чамусьці невідавочных аспэктаў жыцьця ў соцыюме. Удзельнікі: • Міхаіл Міхайлоўскі: гітара, бас, сэмплы. • Ехе Кім Ург: голас, тэксты. …Маці шмат працавала і ня мела часу нас выхоўваць, таму імкнулася навучыць нас хаця б аднаму — першай з каапэрацыйных стратэгій усяго жывога: «Як гукнеш — так і адгукнецца». Так вырасла рудая бяздушная барадатая кплівая скаціна бяз сораму і гонару… маці ж мела на ўвазе зусім іншае, але што ўжо зробіш. Дарослыя ж казалі, што іх трэба паважаць — і таму называць на «вы». Мы прыкінулі, што варта паважаць ня толькі дарослых, але й іншых, і аднагодак, і знаёмых-сяброў, і, нарэшце, сябе. Таму і мы — «мы», і ўсе (амаль) іншыя — «вы». Адзінае, пра што марым — каб нехта правёў агульнаплянэтны пераканаўчы паказальны ўрок «Чаму лашчыць сваё эга — прыемна, але глупа, і колькі ўжо можна, дарагія Homo sapiens». Бадай, давядзецца самому, але нешта ніяк не зьбяромся. «Бадай, давядзецца самому» — наогул лёзунг, які, халера, цягнецца за намі па жыцьці. Некалі адзін знаёмы сказаў, што ўсе песьні — пра каханьне. Мы зьдзівіліся, прыслухаліся і ўзяліся за галаву. З таго часу галоўнае дасягненьне нашае — мы так і не пачалі пісаць завуаляваныя оды расплоджваньню людзей… і блытаем асобу лірычнага героя з аўтарскім эга ня так часта, як маглі бы — стараемся, шо. Першая прычына лезьці ў публічную прастору — чыста юрыдычная. Другая — папулярызацыя некаторых чамусьці невідавочных аспэктаў жыцьця ў соцыюме. Ну і патрэніравацца яшчэ, куды ж бяз гэтага.